تولید اولین پادزهر مسمومیت با مونوکسیدکربن

محققان دانشکده پزشکی دانشگاه پیتزبورگ و دانشگاه پیر و ماری کوری موفق به ساخت پروتئینی در بدن موش‌ها شده‌اند که مسمومیت مونوکسیدکربن را معکوس می‌کند.

 به گزارش ایسنا به نقل از سایتک، یافته‌های این دانشمندان می‌تواند در یک فرمول درمانی آینده به عنوان نخستین پادزهر مسمویت مونوکسیدکربن به کار گرفته شود.

 

سالانه بیش از 50 هزار موقعیت اضطراری به دلیل این گونه اتفاقات گزارش می‌شود که به یکی از علل جهانی مرگ و میر ناشی از مسمومیت تبدیل شده است.

 

مواجهه با گاز مونوکسیدکربن منجر به جابجایی مولکول‌های اکسیژن در هموگلوبین با گاز می‌شود. با توجه به این واقعیت که این نوع مسمومیت به سرعت بر بدن انسان تاثیر می‌گذارد، بهبود شناختی چندین ماه یا چندین سال طول می‌کشد. از آنجایی که مونوکسیدکربن دیده نشده و بوی آن احساس نمی‌شود، به سادگی می‌تواند انسان را مسموم مرده و منجر به کاهش اکسیژن در سلول‌های قرمز خون شود. این سلول‌ها به ارائه اکسیژن به مغز و سایر بافت‌های بدن می‌پردازند و مسمومیت آن‌ها منجر به اختلال در عملکرد می‌شود.

 

محققان پروتئینی را طراحی کردند که بطور انتخابی مونوکسیدکربن را هدف قرار می‌دهد. زمانی که این گاز شناسایی شد، فرمول به آن چسبیده و از پیوستن آن به هموگلوبین جلوگیری می‌کند. دلیل اینکه مونوکسیدکربن به سادگی به هموگلوبین متصل می‌شود، این است که چسبنده‌تر از اکسیژن بوده و به راحتی در جریان خون با آن جابجا می‌شود.

 

محققان به منظور کاربردی کردن ترکیب‌شان، نوروگلوبین مصنوعی ساختند که 500 برابر سفت تر از چسبندگی مونوکسیدکربن به گلوبین، به آن می‌چسبد.

 

زمانی که این ترکیب در بدن موش ها آزمایش شد، به این موجودات کمک کرد تا در دوزهای مرگبار گاز دوام بیاورند. محققان سه درصد مونوکسیدکربن به موش‌ها تزریق کردند که برای کشتن سریع یک انسان کافی است. مدت زمان تزریق 4.5 دقیقه بود که طی آن فشار خون موش‌ها به شد افت کرد و ضربان قلب نیز نامنظم شد.

 

سپس به موش‌ها مولکول نوروگلوبین مصنوعی از طریق یک لوله داخل وریدی تزریق شده و چند ثانیه بعد، فشار خون حیوان به حالت عادی بازگشت.

 

در صورت تائید، این پادزهر می‌تواند به سرعت به قربانیان تزریق شود و از تاخیرهای پرهزینه رایج در گزینه‌های درمان کنونی جلوگیری کرد، اما به تحقیقات بیشتر پیش از آزمایش این فرمول بر روی انسان نیاز است.

 

این تحقیق در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

 

لینک کوتاه : moshaveryabi.com/article/10264

اشتراک این مطلب

  • بدون دیدگاه

ارسال نظر برای این مطلب

  • لطفا نام کامل خود را بنویسید
  •  
  •  
تبلیغات شما تبلیغات شما تبلیغات شما
لوگوی جشنواره وب و موبایل ایران

ورود کاربران عضو به سامانه مشاوره

گروه بندی مطالب و مقالات

تبلیغات بنری

سامانه پیام کوتاه

1000 650065 650065