ناخوشی چیست ؟

ناخوشي چيست؟ و تفاوت آن با بیماری روانی کدام است؟

 چه زمان باید به متخصصین حوزه سلامت روان ،(روانشناسان،مشاورین خانواده، و روانپزشکان) مراجعه نمود؟


ناخوشي عبارت از وضعيتي است كه نشانه ي آن، انحراف فرد از حالت طبيعي بـه
شكل مشخصي باشد.هنگام ناخوشي، فرد نميتواندبه طور طبيعي فعاليتهاي روزانه ي

 خود را انجام دهد. علاوه بـر ايـن، بـدن، ذهـن و
روانش حالت طبيعي ندارد. ممكن است انرژي كمتري نسبت به قبل داشته باشـد يـا
احساس صحت و سلامت كامل نكند. همانطور كه در اين تعريف ملاحظه مـيكنيـد
ناخوشي، پديدهاي ذهني است و به ارزيابي شخصي فرد از حالـت درونـي، توانـايي
عملكرد شخصي و اجتماعياش بستگي دارد. اين تعريف، هم آثار جسماني را در بـر
ميگيرد و هم آثار عاطفي- رواني را و از آنجايي كه فرد تا احـساس بيمـاري نكنـد،
سراغ پزشك و روانشناس نمي رود اين امر، پديده اي ذهني محسوب ميشود.
معمولاً متخصصان سلامت در جست وجوي چيزي به نام بيماريانـد، درحـاليكـه
مفهوم بيماري بسيار محدودتر از ناخوشي است. بيمـاري عبـارت اسـت از : «فراينـد
مرضي مشخصي كه داراي سلسله ي خاصي از نشانه ها و علائم است كه ممكن است
تمام بدن يا بخشي از آن را تحت تأثير قـرار دهـد و يـا در سـطح روان بـروز كنـد و
پيش آگهي شناخته شده يا ناشناخته اي داشته باشد».
ممكن است فردي بيمار باشد يا در حال بيمار شدن باشد و هنوز هيچگونه علايم
بيروني در سطح جسم و روان يا در كاركردهـايش وجـود نداشـته باشـد و احـساس
محدوديت يا ناتواني نكند. به عبارتي تا زماني كه بيماري فرد بروز نكرده است، علـم
پزشكي او را ناخوش تلقي نخواهند كرد با وجودانکه فرد احساس می کند حال خوشی ندارد.

. سلامت، مفهوم گـسترده اي اسـت و صـرفاًعدم وجود بيماري نيست، زيرا شخص

ممكن است از نظر آسـيب شناسـي جـسم يـا روان هيچگونه مشكل عيني نداشته باشد

 و با اين وجود، سلامت هـم نباشـد و فقـط ناخوش باشد. سازمان بهداشت جهاني

 سلامت را چنين تعريف كرده است: «سلامت،عبارت از حالت بهبود كامل جسماني،

رواني و اجتماعي است و صرفاً عدم بيماري ياضعف نيست».
تعاريف مربوط به سلامت، ناخوشي و بيماري، تعاريف دقيقـي نيـستند امـا قطعـاً
رهنمودهايي به ما ميدهد. برخي از افراد به وضـعيت جـسمانيشـان توجـه زيـادي
دارند. آنها غذايي را كه براي ناهار صرف ميكنند با ميزان انرژي اي كه بعـد از ظهـر
لازم دارند هماهنگ ميكنند و در هر لحظه ميتوانند به شما دقيقاً بگويند كه از لحاظ
بدني چه احساسي دارند و در كدام قسمت از بدن خود احساس نـاراحتي مـيكننـد.
آنها از ميزان خستگي، آثار استرسهاي روزانه و نوسانات ضعيف تعادل جـسماني و
رواني خود، آگاهي دارند و برخي ديگر چندان به وضعيت جسماني و رواني خود در
سطح هوشيار، اعتنا نميكنند. به نظر ميآيد كـه گـويي آنـان هـيچ اطلاعـي از خـود
ندارند. حتي هنگاميكه بدحال هستند هيچ كوششي، جهت ريشه يابي ناراحتي خود و
رفع آن به عمل نميآورند. زودرنجي، بدخلقي، خمودي و بدخوابي آنان ممكن است
نشانه هاي بيماريشان باشد و هنگاميكه ديگران نيز متوجه بدحالي آنان شدند خيلـي
طول ميكشد كه به خود، آگاه شوند.
عوامل متعددي در واكنشهاي ما بـه بيمـاري و ناخوشـي مـؤثر اسـت. پيـشينهي
فرهنگي، تجارب دوران كودكي در ارتباط با بيماري، سلامت و ناخوشي، معنـايي كـه
به نشانهها ميدهيم و اوضاع و احوال زندگيمان در زمان بروز ناخوشي يا بيماري.
كمك از درمانگران


پژوهشها نشان داده كه فرد احتمالاً فقط زماني در جستوجوي مراقبت پزشكي
يا كمك روانشناس بر ميآيد كه نشانه هاي ناخوشي را، ترسناك يا تهديدكننده تلقـي
كند. معمولاً وقتي نشانه ي بيماري و ناخوشي، فعاليت شغلي و جسمي و روابـط او را

دچار اختلال كند، براي شيوه ي زندگي اش خطرسـاز باشـد و نگـران از دسـت دادن
شغل يا ناتواني خود شود درباره ي حل راز و رمز بيماري يا ناخوشـي خـود تـصميم
ميگيرد.


اغلب افراد بعد از ابتلا به يك بحران در روابط ميان فردي، بحث با رئيس اداره و
مشكل ارتباطي با افراد خانواده، تصميم ميگيرند به دنبال درمانگر يـا مـشاور برونـد.
بحران در روابط ميان فردي، ممكن است نشانه هاي بيماري جسماني را نيز بـه دنبـال
داشته باشد كه فرد در نهايت خود را ناخوش پندارد. به عنوان مثال، اغلب هفته با فرزند
خود مشاجره لفظي پيدا ميكند و بعد چند ساعتي دچار سردردهايي ميشودكه مسكّن
هم بي اثر است. معمولاً، هنگـامي دربـاره ي درخواسـت مراقبـت پزشـكي يـا كمـك
روانشناس و مشاور تصميم گرفته ميشود كه افراد ديگر نيـز ايـن تـصميم را تأييـد
ميكنند. زمانيكه دوستان فرد به او بگويند لازم است به درمانگري مراجعه كند، ديگر
او نگران اين نيست كه دربارهي ناخوشي اش بيش از حد واكنش نشان داده است.
جالب توجـه اسـت كـه محـركهـاي عـاطفي و تأييـد اطرافيـان تنهـا در مـورد
بزرگسالان مطرح است و متأسفانه بسياري اوقات، قبل از مراجعـه بـه متخـصص و
درمــانگــر جــسم و روان، فراينــد تــشخيص آغــاز مــيشــود و شــبكهاي از افــراد
غيرمتخصص متشكل از دوستان و اعضاي خانواده به فرد كمك ميكنند تا نشانههـاي
بيماري و ناخوشي خود را تفسير نموده و گاه با رهنمودهاي آنـان بـه «خوددرمـاني»
بپردازد.

---------

 

منابع:

1-Dorland's Illustrated Medical Dictionary, 1965

 

- اقتباس از  نشریه سازمان بهداشت جهاني، 1946.

لینک کوتاه : moshaveryabi.com/article/3050

اشتراک این مطلب

  • بدون دیدگاه

ارسال نظر برای این مطلب

  • لطفا نام کامل خود را بنویسید
  •  
  •  
تبلیغات شما تبلیغات شما تبلیغات شما

ورود کاربران عضو به سامانه مشاوره

گروه بندی مطالب و مقالات

تبلیغات بنری

سامانه پیام کوتاه

1000 650065 650065